Odpowiedź ministra budownictwa

na interpelację nr 8098

w sprawie poprawy koniunktury w budownictwie

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację Poseł Marii Teresy Nowak z dnia 21 maja 2007 r., nr SPS-023-8098, w sprawie poprawy koniunktury w budownictwie, uprzejmie informuję, że podzielam zaniepokojenie Pani Posłanki mającym miejsce w ostatnim czasie znacznym wzrostem cen niektórych wyrobów budowlanych w kontekście zadań inwestycyjnych stojących przed polskim budownictwem w najbliższych latach.

   Szybki wzrost cen wyrobów budowlanych, podnosząc istotnie koszty przedsięwzięć inwestycyjnych, wpływa na ograniczenie możliwości realizacyjnych w tym zakresie. Dotyczy to szczególnie inwestycji publicznych związanych z rozwojem infrastruktury technicznej kraju oraz budownictwa mieszkaniowego, gdzie wzrost cen wyrobów budowlanych dotyka bezpośrednio coraz liczniejszych indywidualnych inwestorów, którzy rozpoczęli budowę domów jednorodzinnych we własnym zakresie lub inwestują w lokale mieszkalne za pośrednictwem deweloperów.

   Znaczne przyspieszenie inwestycyjne, jakie ma miejsce w ostatnim okresie, przekłada się na zwiększone zapotrzebowanie na wyroby stosowane przy wykonywaniu robót budowlanych W pierwszych czterech miesiącach br. produkcja budowlano-montażowa (w cenach stałych) obejmująca roboty o charakterze inwestycyjnym i remontowym, realizowana na terenie kraju przez przedsiębiorstwa o liczbie pracujących powyżej 9 osób, była wyższa o 50,4%. w stosunku do analogicznego okresu w 2006 r. O 66% wzrosła w tym okresie liczba mieszkań, których budowę rozpoczęto. Gwałtowny wzrost zapotrzebowania na wyroby budowlane spowodował wystąpienie napięć w niektórych segmentach rynku tych wyrobów, co, między innymi, jest przyczyną znacznego wzrostu cen. Szczególnie wysoki wzrost cen wystąpił w przypadku wyrobów murowych (cegły, pustaki, bloczki), stali zbrojeniowej i cementu.

   Według ministra gospodarki obserwowany obecnie wzrost cen wyrobów budowlanych jest szczególnie wysoki, gdyż w wyniku kilkuletniego zastoju w procesach inwestycyjnych krajowy przemysł nie był zainteresowany zwiększaniem zdolności produkcyjnych i nie ma obecnie możliwości szybkiego zwiększania swojej produkcji. Złagodzenie wzrostu cen wyrobów budowlanych jest w krótkim okresie możliwe tylko poprzez zwiększony import tych wyrobów. Jednak w dłuższej perspektywie czasowej wysokie ceny wyrobów budowlanych w warunkach gospodarki rynkowej powinny doprowadzić do systematycznego zwiększenia zdolności produkcyjnych, a w efekcie także podaży wyrobów budowlanych na polskim rynku.

   Należy jednak podkreślić, że w wielu przypadkach bardzo wysoki wzrost cen niektórych wyrobów budowlanych jest również skutkiem świadomego wykorzystania przez producentów i sprzedawców sprzyjających warunków popytowych, zakłócających właściwe funkcjonowaniem mechanizmów konkurencji rynkowej i stosowanie praktyk naruszających zbiorowy interes konsumentów. Mając właśnie na uwadze problem naruszania przez producentów i sprzedawców wyrobów budowlanych przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, wystąpiłem w maju br. do prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o intensyfikację działań na rynku wyrobów budowlanych. Jednocześnie pragnę poinformować, że problem wysokich cen wyrobów budowlanych i ich wpływu na realizacje programu budownictwa mieszkaniowego i innych ważnych dla rozwoju kraju programów inwestycyjnych zajmuje się obecnie kierowany przez wicepremiera Przemysława Gosiewskiego Międzyresortowy Zespół ds. przeciwdziałania negatywnemu wpływowi wzrostu kosztów realizacji inwestycji współfinansowanych ze środków publicznych oraz likwidacji innych barier ograniczających wzrost gospodarczy państwa. W skład zespół wchodzą przedstawiciele Ministerstw: Budownictwa, Gospodarki, Transportu, Środowiska, Rozwoju Regionalnego oraz Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Zespół ma na bieżąco analizować przyczyny i skutki zmian cen, a także przepisy i procedury mające wpływ na ceny oraz opracować propozycje szybkich działań w tym zakresie.

   Odnosząc się do sprawy limitu uprawnień do emisji CO2, poruszonej w pytaniu 4 interpelacji, pragnę poinformować, że decyzja Komisji Europejskiej z dnia 26 marca 2007 r. dotycząca krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, ograniczającą o 30% zgłoszone przez Polskę w ramach Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień (KPRU II) globalne potrzeby w zakresie uprawnień do emisji CO2 w latach 2008-2012r., może mieć znaczny, negatywny wpływ na przebieg procesów inwestycyjnych w tych latach w kontekście zaopatrzenia budownictwa w podstawowe wyroby budowlane. Technologia wytwarzania znacznej części podstawowych wyrobów budowlanych jest związana z emisją CO2 i ograniczenie przydziałów uprawnień do emisji dla producentów tych wyrobów zasadniczo utrudni uzyskanie niezbędnego dla potrzeb budownictwa zwiększenia produkcji. Szczególnie trudna sytuacja wynikająca z niedostatecznego przydziału uprawnień do dodatkowej emisji CO2 w latach 2008-2012 może wystąpić w odniesieniu do przemysłu cementowego. Cement jest podstawowym wyrobem budowlanym, stosowanym powszechnie przy wykonywaniu robót. Możliwości stosowania w budownictwie substytutów tego wyrobu są bardzo ograniczone. Przewidywane zapotrzebowanie na cement w latach 2008-2012, oparte na przyroście inwestycji, kształtuje się średniorocznie na poziomie prawie 24 mln ton. Podstawowym dostawcą tego wyrobu dla budownictwa jest i będzie w najbliższych latach krajowy przemysł cementowy. Potrzeby tego przemysłu w zakresie uprawnień do emisji CO2 w latach 2008-2012, wynikające z zapotrzebowania na cement w tych latach, wynoszą średniorocznie ok. 15,3 mln ton CO2. W sytuacji niższych limitów, a w świetle Decyzji Komisji Europejskiej znacznie ograniczającej, w stosunku do potrzeb, globalny limit uprawnień dla Polski takie zagrożenie istnieje; przemysł ten będzie zmuszony kupować uprawnienia do emisji, a w przypadku niedostatecznej ich podaży, płacić kary za emisję bez uprawnień, ewentualnie ograniczać produkcję. Sytuacja taka będzie generować, przy znacznym niedoborze przydzielonych uprawnień, bardzo istotny wzrost kosztów wytwarzania, a zatem i cen cementu na rynku.

   Mając powyższe na uwadze, w dniu 7 maja br. wystąpiłem do ministra środowiska o zapewnienie przydziału uprawnień do emisji CO2 w latach 2008-2012 dla przemysłu cementowego na poziomie odpowiadającym potrzebom realizacji rządowego programu budownictwa, a zwłaszcza mieszkaniowego, transportowego i zadań wynikających z przygotowania EURO 2012. Pragnę również poinformować, że w dniu 28 maja br. złożona została w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skarga Rzeczypospolitej Polskiej przeciwko Komisji na decyzję z dnia 26 marca 2007 r., z żądaniem stwierdzenia nieważności tej decyzji w całości lub w części.

   Łączę wyrazy szacunku

   Minister

   Andrzej Aumiller

   Warszawa, dnia 11 czerwca 2007 r.