Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra -

na interpelację nr 7576

w sprawie uregulowania przepisów zezwalających na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów przy użyciu urządzeń niestacjonarnych

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację posła Pawła Olszewskiego w sprawie przepisów regulujących kwestie wydawania zezwoleń na działalność w zakresie odzysku odpadów, przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

   Możliwość prowadzenia działalności w zakresie odzysku została uregulowana przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251).

   Zgodnie z art. 26 ustawy o odpadach działalność taka wymaga uzyskania zezwolenia, które jest wydawane na wniosek skierowany do właściwego organu ochrony środowiska. Wspomniany wniosek powinien zawierać wszystkie informacje wymienione w art. 27 ww. ustawy, a przede wszystkim:

   - wyszczególniać rodzaje odpadów przewidywanych do odzysku,

   - określać ilości odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych odzyskowi w okresie roku,

   - oznaczyć miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku,

   - wskazywać miejsce i sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów,

   Ponadto określenie właściwości organu ochrony środowiska, zgodnie z art. 26, zależy od miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku. Natomiast art. 63 ustawy o odpadach dodatkowo zobowiązuje do posiadania tytułu prawnego do terenu, na którym będą magazynowane odpady. W związku z powyższym dokument taki również powinien zostać dołączony do wspomnianego wniosku.

   Warto zatem zaznaczyć, że konstrukcja ww. przepisów wyraźnie łączy możliwość prowadzenia działalności w zakresie odzysku z konkretnym miejscem (instalacją, urządzeniem lub miejscem niespełniających obu tych definicji). Natomiast przepisy ustawy o odpadach nie dopuszczają możliwości uzyskania takiego zezwolenia na działalność obejmującą każdorazowo inne miejsce leżące w obszarze będącym we właściwości określonego organu ochrony środowiska.

   Sytuacja taka ma miejsce wyłącznie w przypadku transportu odpadów, gdzie starosta, właściwy ze względu na miejsce siedziby lub zamieszkania posiadacza odpadów, może wydać zezwolenie na prowadzenie takiej działalności na terenie całego kraju.

   Należy jednocześnie ponownie podkreślić, że obowiązująca konstrukcja przepisów nie uniemożliwia przetwarzania odpadów w urządzeniach mających charakter mobilny, lecz zobowiązuje do uzyskiwania kolejnego zezwolenia na prowadzenie działalności w nowym miejscu.

   Warto jednak zwrócić uwagę, że jest to zasada ogólna wynikająca z przepisów, które są zgodne z prawem Unii Europejskiej i celami polityki Wspólnoty i zostały oparte na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego (prewencji).

   Istotny jest bowiem fakt, że każdy rodzaj działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym stosowanej technologii przetwarzania odpadów, powinien być w każdym przypadku rozpatrywany indywidualnie. Z doświadczenia resortu środowiska wynika, że większość przypadków dotyczących urządzeń służących do odzysku, co do których istnieją wątpliwości związane z możliwością ich przemieszczania, ma jednak w czasie prowadzenia procesu odzysku - w myśl przepisów ochrony środowiska - charakter stacjonarny, co skutkuje m.in. koniecznością zakwalifikowania ich do instalacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, z późn. zm.).

   Natomiast odnosząc się do przytoczonego przez posła Pawła Olszewskiego przykładu, należy stwierdzić, że działania polegające na budowie i remoncie dróg z wykorzystaniem odpadów rzeczywiście stanowią odzysk w rozumieniu przepisów ww. ustawy o odpadach. Warto jednak zwrócić uwagę, że działania te stanowią odzysk poza instalacjami i urządzeniami i powinny być prowadzone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. Nr 49, poz. 356).

   Przepisy ww. rozporządzenia nakładają w określonych przypadkach obowiązek kruszenia odpadów przed ich zastosowaniem. Nie należy jednak samej czynności kruszenia oddzielać od głównego, docelowego procesu odzysku (np. naprawy lub budowy dróg).

   Wykorzystanie kruszarki zatem stanowić będzie proces wstępny, który powinien zostać objęty zezwoleniem na odzysk poprzez wykorzystanie odpadów do budowy i remontu dróg. W tym przypadku nie istniałaby zatem konieczność uzyskania odrębnego zezwolenia na odzysk odpadów poprzez ich kruszenie.

   Jednocześnie uprzejmie informuję, że w resorcie środowiska nie podjęto dotychczas decyzji o ewentualnej zmianie obowiązujących przepisów w przedmiotowym zakresie. Natomiast planowana jest nowelizacja przepisów ustawy o odpadach, podczas której dokonywana będzie wnikliwa analiza obowiązujących przepisów ze szczególnym uwzględnieniem transpozycji przepisów prawa wspólnotowego.

   Z wyrazami szacunku

   Sekretarz stanu

   Krzysztof Zaręba

   Warszawa, dnia 8 maja 2007 r.