Odpowiedź ministra pracy i polityki społecznej - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów -

na interpelację nr 5790

w sprawie wykonania rezolucji Sejmu z dnia 2 maja 1992 r. zobowiązującej Rząd RP do przedstawienia rozwiązań rekompensujących emerytom i rencistom straty wynikłe z utraty dodatków z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z przesłaną przy wystąpieniu Pana Marszałka z dnia 15 grudnia 2006 r. (znak: SPS-023-5790/06) interpelacją posła Bogdana Bojko w sprawie wykonania rezolucji Sejmu z dnia 2 maja 1992 r., zobowiązującej Rząd RP do przedstawienia rozwiązań rekompensujących emerytom i rencistom straty wynikłe z utraty dodatków z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów uprzejmie wyjaśniam, że sposób zaspokojenia roszczeń tych osób uregulowała ustawa z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 23, poz. 294).

   W oparciu o przepisy tej ustawy wszystkim osobom uprawnionym, w tym osobom, które przed dniem 15.11.1991 r. - tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 z późn. zm.) - były uprawnione do emerytury/renty oraz do wzrostu lub dodatku z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a po tej dacie utraciły prawo do tego dodatku/wzrostu i nie uzyskały rekompensaty poprzez korzystniejszy wymiar świadczeń, wypłacane były jednorazowe rekompensaty pieniężne.

   Realizację zobowiązań państwa określonych w powołanej wyżej ustawie z dn. 6 marca 1997 r. precyzuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 1999 r. w sprawie określenia trybu i harmonogramu wypłat rekompensat według kryterium wieku uprawnionych oraz zadań poszczególnych podmiotów odpowiedzialnych za realizację zobowiązań Skarbu Państwa wobec uprawnionych (Dz.U. Nr 102, poz. 1185).

   W myśl przepisów tego rozporządzenia rekompensaty były wypłacane począwszy od dnia 25 marca 2000 r. W pierwszej kolejności otrzymały je osoby najstarsze, urodzone przed 1920 r. Dla najmłodszych uprawnionych, urodzonych po 1969 r., były one wypłacane od 25 listopada 2004 r. Wykonanie kolejnych etapów wypłat rekompensaty pieniężnej koordynował minister właściwy do spraw Skarbu Państwa (§ 9 rozporządzenia).

   Podkreślenia wymaga fakt, że powołana ustawa z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent przewiduje w art. 5 doliczenie wartości rekompensat do wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru emerytury lub renty w przypadku, gdy do podstawy wymiaru tych świadczeń wskazane zostaną zarobki z lat 1991-1992. Wliczenia do podstawy wymiaru wartości rekompensat organy rentowe dokonują na wniosek zainteresowanego.

   Przedstawiając powyższe mogę jedynie dodać, że - zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 6 marca 1997 r. - wypłata rekompensaty stanowi zaspokojenie wszelkich roszczeń z tytułu utraty prawa do wzrostów lub dodatków.

   Roszczenie o wypłatę rekompensaty przedawnia się z upływem pięciu lat. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od pierwszego dnia, w którym uprawniony lub jego spadkobierca mógł odebrać rekompensatę.

   Z poważaniem

   Minister

   Anna Kalata

   Warszawa, dnia 17 stycznia 2007 r.