Odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra -

na interpelację nr 4473

w sprawie możliwości zmiany metody unikania podwójnego opodatkowania obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, zatrudnionych na terenie Królestwa Niderlandów

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo z dnia 7 września 2006 r., nr SPS-023-4473/06, przy którym przekazana została interpelacja Posła Ryszarda Knosali, dotycząca renegocjacji Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 2003 r. Nr 216, poz. 2120) w części dotyczącej określenia metody unikania podwójnego opodatkowania dochodów osiąganych przez obywateli Rzeczypospolitej Polskiej świadczących pracę w Królestwie Niderlandów, uprzejmie informuję:

   W Modelowej Konwencji OECD o podatkach od dochodu i majątku przewidziano dwie alternatywne metody unikania podwójnego opodatkowania dochodów rezydentów jednego państwa osiąganych ze stosunku pracy na terytorium innego państwa. Są to: metoda proporcjonalnego zaliczenia i metoda wyłączenia z progresją. Każda z tych metod w pełni zapobiega wystąpieniu podwójnego opodatkowania dochodów osiąganych za granicą.

   Metoda proporcjonalnego zaliczenia polega na tym, że podatek zapłacony od dochodu osiągniętego z tytułu pracy świadczonej za granicą jest zaliczany na poczet podatku należnego w kraju rezydencji podatkowej, obliczonego od całości dochodów w takiej proporcji, w jakiej dochód ze źródeł zagranicznych pozostaje w stosunku do całości dochodu podatnika. Metoda wyłączenia z progresją polega na tym, że dochód osiągnięty z tytułu pracy świadczonej za granicą jest zwolniony z podatku w kraju rezydencji podatkowej, natomiast jest brany pod uwagę jedynie przy obliczaniu stawki podatkowej, według której podatnik będzie zobowiązany rozliczyć podatek od dochodów uzyskanych w kraju rezydencji podatkowej.

   W obecnym stanie prawnym, zgodnie z art. 15 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów, uposażenia, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w umawiającym się państwie otrzymuje z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim umawiającym się państwie. Jeżeli praca najemna jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim państwie. Przepis ten oznacza, iż uposażenia, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce otrzymuje z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba że praca najemna wykonywana jest w Holandii. Jeżeli praca jest wykonywana w Holandii, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w Holandii. Przepis ten ma również ten skutek, że gdyby osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce uzyskiwała za pracę wykonywaną w Polsce wynagrodzenie z Holandii, wówczas to wynagrodzenie podlegałoby opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.

   W odniesieniu do osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce podwójnego opodatkowania unika się w ten sposób, że jeżeli osiąga ona dochód, który zgodnie z postanowieniami Konwencji może być opodatkowany w Holandii, to zezwala się na odliczenie od podatku w Polsce kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Holandii, do wysokości odpowiadającej proporcji dochodu uzyskanego z Holandii do całkowitego dochodu tej osoby - tzw. metoda zaliczenia proporcjonalnego (art. 23 ust. 5a Konwencji). Zasadzie tej odpowiada przepis art. 27 ust. 9 i ust. 9a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.).

   Wyjątek od powyższej zasady ustanowiono w art. 15 ust. 2 Konwencji, który określa, pod pewnymi warunkami, które muszą być spełnione łącznie, kiedy wynagrodzenie osoby zamieszkałej w jednym państwie (w tym przypadku w Polsce) uzyskane za pracę wykonywaną w drugim państwie (tj. w Holandii) może być opodatkowane wyłącznie w państwie miejsca zamieszkania (tj. w Polsce).

   W nieodległej perspektywie planuje się renegocjacje przedmiotowej Konwencji w kierunku przyjęcia jako metody unikania podwójnego opodatkowania metody wyłączenia z progresją.

   Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję, iż z mocy art. 20 ust. 1 pkt 20 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.), zwanej dalej: u.p.d.f., wolna od podatku dochodowego jest część dochodów osób mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywających czasowo za granicą i uzyskujących dochody ze stosunku pracy, które podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu) - o ile dochód osiągnięty przez te osoby nie przekracza w ciągu roku równowartości trzydziestu diet (wysokość diety odpowiada równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991, ze zm.).

   W skierowanym do Sejmu projekcie ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw rząd zaproponował zmianę przepisu art. 20 ust. 1 pkt 20 u.p.d.f. Zwolnienie wzrośnie do 30% diety za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku pracy, i będzie miało zastosowanie do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2006 r. Projekt jest po pierwszym czytaniu.

   Z poważaniem

   Podsekretarz stanu

   Jarosław Neneman

   Warszawa, dnia 20 września 2006 r.